Wysiłkowe nietrzymanie moczu

Wysiłkowe nietrzymanie moczu jest najczęściej rozpoznawaną odmianą zaburzenia. Wysiłkowe nietrzymanie moczu spowodowane jest osłabieniem mięśni dna macicy, które nie kurczą się prawidłowo i nie zaciskają cewki moczowej. W efekcie dochodzi do bezwiednego wyciekania moczu.

Do mimowolnego wyciekania moczu dochodzi jedynie w sytuacjach podwyższonego ciśnienia wewnątrz jamy brzusznej, a zatem podczas śmiechu, kaszlu, kichania, a także podczas zwiększonego wysiłku fizycznego. W spoczynku nie obserwuje się nieprzyjemnych dolegliwości. Nie obserwuje się również zwiększenia częstości oddawania moczu zarówno w ciągu dnia, jak i w nocy.

Rozpoznanie wysiłkowego nietrzymania moczu stawia się na podstawie charakterystycznego wywiadu chorobowego oraz po wykonaniu badań diagnostycznych. Do najczęściej wykonywanych zalicza się próbę Bonneya i testy podpaskowe, które umożliwiają obiektywną ocenę stopnia nietrzymania moczu oraz skuteczności leczenia farmakologicznego i fizjoterapii. Próba Bonneya, powszechnie stosowana w rozpoznawaniu wysiłkowego nietrzymania moczu, polega na wykonywaniu próby kaszlowej po uprzednim wypiciu 2 litrów płynu.

Wyciek moczu podczas wymuszonego kaszlu pozwala rozpoznać wysiłkowe nietrzymanie moczu. Leczenie uzależnione jest od stopnia zaawansowania objawów. Klinicznie wyróżnia się trzy stopnie.

Stopień 1 rozpoznawany jest u pań, u których nietrzymanie moczu występuje jedynie w pozycji stojącej, podczas gwałtownego wzrostu ciśnienia wewnątrzbrzusznego, to jest podczas kichnięcia czy kaszlu.

Stopień 2 dotyczy kobiet, u których dochodzi do stałego wypływu moczu podczas wysiłku fizycznego związanego z napięciem mięśni brzucha (chodzenie po schodach z dużym obciążeniem, skakanie, intensywne prace np. na działce).

Stopień 3 świadczy o zaawansowaniu choroby i objawia się popuszczaniem moczu także podczas leżenia przy najmniejszym wzroście ciśnienia wewntąrzbrzusznego, np. podczas zmiany pozycji podczas snu.

Wysiłkowe nietrzymanie moczu – leczenie

W pierwszym etapie zaburzenia leczeniem z wyboru jest leczenie zachowawcze polegające na regularnym chodzeniu do toalety w okresach nieprzekraczających godziny w pierwszych dniach terapii. Zalecana jest również kinezyterapia polegająca na napinaniu mięśni przepony moczowo-płciowej. Wielokrotnie powtarzane rozluźnianie i napinanie mięśni dźwigacza odbytu mogą spowodować ustąpienie dolegliwości, a nawet całkowite wyleczenie. W przypadku braku poprawy proponowane jest leczenie operacyjne.