Nietrzymanie moczu u mężczyzn

Nietrzymanie moczu jest jedną z najbardziej wstydliwych dolegliwości. Choć utarło się przekonanie, że problem nietrzymania moczu dotyczy wyłącznie kobiet, to problem ten może wystąpić także u płci przeciwnej.

Nietrzymanie moczu u mężczyzn ma zazwyczaj charakter wtórny do leczenia chirurgicznego przerostu gruczołu krokowego i spowodowany jest uszkodzeniem mięśnia zwieracza  w trakcie operacji. Popuszczanie moczu u mężczyzn obserwowane jest także w przeroście prostaty, chorobach związanych z nieprawidłowym unerwieniem pęcherza (tzw. pęcherz neurogenny), w rozpoznanych wadach rozwojowych narządów moczowych, a także u mężczyzn otyłych, stosujących leki moczopędne.

Objawami sugerującymi pojawienie się problemów z nietrzymaniem moczu są:

  • korzystanie z toalety ponad 7 razy na dobę
  • potrzeba nocnego wstawania
  • popuszczanie moczu podczas kaszlu, kichania, śmiechu, intensywnego wysiłku fizycznego
  • problemy z utrzymaniem moczu do czasu dojścia do toalety.

Występowanie choćby pojedynczego objawu powinno skłonić mężczyznę do wizyty u specjalisty – lekarza medycyny rodzinnej lub urologa. Mężczyźni zwykle odraczają konsultację ze względu na obawy o przeprowadzenie badania per rectum podczas wizyty. Badanie to, stanowiące jedno z podstawowych badań diagnostycznych nietrzymania moczu u mężczyzn, pozwala wykluczyć jedną z podstawowych przyczyn dolegliwości. Zwykle dyskomfortowi psychicznemu nie towarzyszą inne wrażenia. Prawidłowo przeprowadzone badanie nie boli i nie powoduje działań niepożądanych. Co najważniejsze, trwa zaledwie kilkadziesiąt sekund.

Pozostałymi badaniami niezbędnymi do rozpoznania nietrzymania moczu są badania ogólne moczu, badanie USG układu moczowego (w tym badanie pęcherza zarówno po wypiciu 2 litrów wody, jak i po jego opróżnieniu) oraz badanie urodynamiczne.

Nietrzymanie moczu u mężczyzn wymaga leczenia. Właściwą metodę ustala lekarz po ustaleniu bezpośredniej przyczyny zaburzenia i nasilenia objawów. Podstawę terapii popuszczania moczu stanowi wyeliminowanie czynników prowokujących występowanie dolegliwości, co jednak nie zawsze jest możliwe. Ważne jest jednak wprowadzenie kilku istotnych zmian stylu życia, takich jak: zmniejszenie spożycia kawy i alkoholu, czy wprowadzenie diety redukcyjnej pozwalającej obniżyć masę ciała.

Istotne jest również regularne chodzenie do toalety, stanowiące podstawową zasadę tzw. treningu pęcherza. W niektórych sytuacjach lekarze przepisują farmaceutyki zwiększające objętość pęcherza i hamujące jego czynność skurczową. Brak istotnych efektów płynących z leczenia zachowawczego jest wskazaniem do chirurgicznego leczenia zaburzenia.