Nietrzymanie moczu

Nietrzymanie moczu zostało uznane za jeden z trzech najbardziej wstydliwych problemów zdrowotnych dotykających zarówno kobiety, jak i mężczyzn. Zaburzenie może występować w różnym wieku, choć najczęściej obserwowane jest u osób starszych i w wieku podeszłym. Zdecydowaną większość pacjentów leczących się z powodu nietrzymania moczu stanowią kobiety po 40. roku życia. Ryzyko zachorowania rośnie z wiekiem oraz liczbą ciąż i porodów prowadzonych siłami i drogami natury. Innymi czynnikami zwiększającymi ryzyko wystąpienia zjawiska nietrzymania moczu są zaburzenia hormonalne, odpowiedzialne za rozluźnienie mięśniówki i przesuwanie narządów płciowych, a także przewlekle zaparcia i otyłość powodujące zwiększenie ciśnienia wewnątrzbrzusznego i ucisk na pęcherz moczowy.

Istnieje wiele podziałów przewlekłego nietrzymania moczu. Wyróżnia się przede wszystkim wysiłkowe nietrzymanie moczu, popuszczanie moczu z przepełnienia oraz nietrzymanie moczu z parciem naglącym.

Najczęściej rozpoznawane jest wysiłkowe nietrzymanie moczu, które spowodowane jest osłabieniem mięśni dna macicy, co prowadzi do bezwiednego wyciekania moczu podczas śmiechu, kaszlu i kichania. Popuszczanie moczu z przepełnienia spowodowane jest występowaniem przeszkody utrudniającej swobodny odpływ moczu z pęcherza pomimo jego całkowitego wypełnienia. Ten typ nietrzymania moczu najczęściej obserwowany jest u mężczyzn z powiększoną prostatą. Ostatni typ, nietrzymanie moczu z parciem naglącym spowodowany jest nadmierną aktywnością mięśni pęcherza moczowego i charakteryzuje się silną i natychmiastową potrzebą oddania moczu. Chory potrzebuje oddać mocz zaledwie w ciągu kilkunastu sekund od poczucia potrzeby.

Zaobserwowanie u siebie objawów nietrzymania moczu powinno skłonić chorego do wizyty u lekarza rodzinnego, ginekologa lub urologa. Specjalista na podstawie zebranego wywiadu i podstawowych badań diagnostycznych dokona właściwego rozpoznania i ustali najlepszą metodę leczenia.

Leczenie nietrzymania moczu  opiera się głównie na wyeliminowaniu czynników ryzyka zaburzenia. Skuteczna jest również kinezyterapia (ćwiczenia mięśni Kegla) oraz farmakoterapia. Brak efektów po trzech miesiącach leczenia zachowawczego jest wskazaniem do przeprowadzenia zabiegu operacyjnego.